Fleurie | Le Printemps | 2024

Yvon Métras maakt geen wijn om je indruk te maken. Hij maakt 'm omdat het moet. Omdat de druiven het vroegen, omdat de grond het zei, omdat zijn hele leven erin zit. Of je 'm begrijpt? Zijn zaak niet. Dat je 'm proeft? Wél.

Yvon Métras. Stil, koppig, legendarisch. Eén van de Fab Four van Beaujolais; de groep vignerons die in de jaren '80 zei: "genoeg, we doen dit anders." Geen industriële gisten. Geen suiker. Geen filtratie. Geen sulfiet of net genoeg om de postbode niet af te schrikken. Wat overblijft is Gamay in zijn meest onverbloemde, gevaarlijkst mooie vorm. Zijn wijnen zijn cult. Uitverkocht bij oplevering. Worden doorverkocht op veilingen (en nu te koop bij De Vinotheek)!. En hij? Gaat gewoon de wijngaard weer in.

Fleurie. De meest vrouwelijke van de Beaujolais-cru's. Roze graniet onder je voeten, wind die door de naaldbomen rolt en druiven die ruiken naar wat je op je eerste lenteochtend aan bloemen tegenkomt. Métras werkt op de topklimaten Grille-Midi en La Madone: steil, karig, bloedserieus terroir.

100% Gamay. Wijngaarden van 20 tot 30 jaar oud. Wat Métras "jong" noemt, is wat andere producenten "hun beste percelen" noemen. Biodynamisch bewerkt, met de hand geplukt, in kleine kisten de kelder in. Spontane gisting. Inheemse gisten. Geen opwarmhulp, geen koelhulp, geen chaptalisatie. Korte, zachte opvoeding in neutrale vaten of tank. Zo min mogelijk SO₂. Gebotteld als hij klaar is, niet als de markt erom roept.

De kleur: Helder robijnrood, niet te diep. Licht van kleur, maar niet licht van karakter.

De geur: Verse aardbei, framboos, rode bes. Pioenroos. Rozenblad. Een randje witte peper. Het soort neus dat je dwingt om twee keer te snuiven voor je durft te drinken.

De smaak: Soepel. Sappig. Fijnzurig. Met wat liefhebbers "Métras-textuur" noemen. Licht in gewicht, diep in gevoel. De afdronk: fris, zilt, en oneindig lang. Je blijft staan waar je stond.